دغدغه عاقلانه یا احساسی زندگی کردن رو خیلی ها در زندگی تجربه کرده ایم و در مورد من این کشمکش در نهایت به نفع عاقلانه زندگی کردن تمام شد. این رویکرد یک انتخاب کاملا "عاقلانه" بود! با برتری هایی که می نمود... البته زندگی یک "سیر" است و نه "سکون" و انسان در این سیره که رشد می کنه، بزرگ و نهایتا "انسان" می شه. خوشبختانه عاقلانه زندگی کردن چشم آدم رو به روی این مسئله نمی بنده... الان می تونم بگم که تنها بر طبق اصول عقلی زیستن ما را از انسان کامل شدن باز می دارد. کارل یونگ می گه "هیچگاه نباید خود را با عقل یکی کنیم، زیرا آدمی هرگز آفریده عقلِ تنها نبوده و نخواهد بود.
+ نوشته شده در یکشنبه 12 خرداد1387ساعت 4:27 بعد از ظهر توسط احسان
|
