در تلاتم همیشگی باور، همواره حسی هست، بارور. در جستجوی تنهایی، همواره یادی هست شعله ور، در گوشه ای. هر قدم که نزدیک میشوی، قدمی دورتری! بن بست خاطره ها را گریزی هست،یا شبگردی شیدایی را؟ بر میخ زمین میکوبی یا بر نعل آسمان؟ آرامش را به افلاک باید پیمود یا به انفس. کدامین پنجره نام تو را فریاد می کند. با کدامین در سخن می گویی اگر در پشت آواری؟
...
نسیمی می وزد، خاطره ای می پرد، حسی روان می گردد. گاه در خواب می توان پرید... به سوی دوری نزدیک تر، به همیجا که هستی.
+ نوشته شده در جمعه 15 آبان1388ساعت 11:26 قبل از ظهر توسط احسان
|
